სალოსი კნინია
აქა ამბავსა დავსდებთ ჩვენს ეულს ქალწულსზედ, რომლისა ბაგენი არა უბნობენ საქსონურს ენასზედ და არცა შეირწყმიან ჰაზრთა ცოდვისმიერსა! ნუ დაბრმავდებით დანო და ძმანო და ნურცა დაჰყვედირით სალისა კლდისა მსგავსსა ეშვსა მას მდედრობითსა! რამეთუ კნინია არს საშოითგან კურთხეულ ნეტარისაგან მატრონასი და ზედა ადგს ნათელი პელაგიასი რიაზანელისა!
ოდეს იგი დაჰბადნა დედამ, შემკრთალ იკაში შევიდა ბელიარ და უბრძანა მოეგუდნა სათნო იგი ღვთისა. და აჰა მაშინ, იქუხა ანგელოსმან და გამოაძრო ხელიდან ყრმა, პირკუთხა და არამრგვალი. შემდგომ ამისა განეშორა იკა დასა თვისსა, ვიდრე არ მოაწევს ჟამი ერთობისა! მაგრამ არსითა და სულით ერთნი არიან დაცა და ძმაც, ორივენი ერთის ფეშხუმის ნაწილად იცნობიან!
იშვა ქალწული უბადლო! ბავშვობითგანვე დააცხრა მარხვას და აჰა ოთხშაბათსა და პარასკევს არა იხმევდა ძუძუს ნატრულსა!
კნინია არს რჩეულის მწერლის თესლთაგანი. გენნი მისნი კურთხეულ არს შორის გურჯთველთა, ხოლო თავისმხრივ არს იგი სანუკვარი მხევალი ჩემის ღირსებისა და ფარულ მებრძოლი ლიბერალთა წინააღმდგომ. გომორფილია მისი, არს გომორფობია ფარული და ღვთისმიერი!
რაითა შეიცნოთ მისი სახიობა და ერწმუნოთ ღვთის ამ ტარიგისა ზნეკეთილობას, რომელ დაფარულ არს დედათმავლის მჩხავანა საბურველში და ისრეთ აჩვენებს თავს, თითქო მკბენარა საოხრე მისდევს, მოგცემთ მიზეზსა და მაგალითსა:
გაიხსენეთ და ყურცქვიტეთ, რაოდენსა ჰბოდვის გომორფობთა ენაზე? როგორ მიჰკიბ-მოჰკიბავს, ტუჩთა ბრეცს და ბაგეთ აკანკალებს! აყროლებული იოანე-პავლე უფრო მდგრადად მოსჩანს, ვიდრე ესე სახე ასპიტისა! განა მსგავსი უგნურების ბუნებითი რჯულის დატანება შეეძლო ღმერთსა ვინმესათვის? არა შვილნო – არაფერი ესდენ ანჩხლი არ უშვია ღმერთსა – ესე არს გომორფილიითა, გომორფილიის თრგუნვა და ხრონჭი! კეთილრჩეული კნინია ძალას იკრებს, რათა დაგესლოს ღვთის ურჩნი.
ჰოი, რაოდენსა უღრეჭს ქალწულებას – მაგრამ დაფიქრდით, უნახავს კი საოხრე ბუღა მამრისა? არა შვილნო – იგი განშორებულ არს ყოვლისაგან მამრისა! აჰა, ყვარობდეთ მას ვითარცა სძალსა ქრისტესას! აჰა, დაიკო თქვენი სანუკვარი!
თითიდან ფრჩხილამდე – კნუტ-კნუტობითა და კნავილით ატანილია საღვთო შემეცნების უბიწო წადილით, ხოლო გონებასა აგინებს და ფურთხვის – რამეთუ ბრიყვ არს ყოველი, რომელსა უფრორე შეუყვარებიეს საკუთარი გონი, ვიდრე რწმუნებაი!
და აჰა, შემოიკრიბნა გარეშემო თვისსა, ყოველნი რომელნი ეტრფიან სახესა მისსა ქმნულსა ხელთაგან მისსა. ესრეთ თაყვანს სცემენ და განადიდებენ, ტანსა იფხორჭნიან, ტკეპნიან და ანცობენ კნინიას ნებასზედ. იგი არს ჭინჭველთა დედოფალი, დიდსა ბუდეში, მაგრამ ბუნებით არა ჭინჭველი! რაოდენს იცინის ბებერი მოძღვრის გული, ოდეს ჩვენი ქალწულის სამართლიან ეშმაკობაზედ წარმოეგებიან სხვადასხვა ურწმუნონი და ურჩულონი. რომელთა მიზანი არა სცილდების ტაშსა და ოვაციებს. ყოველს ორღობეში გამოიკვანძა ჩვენი კნინია, რათა ერთის მოქაჩვითა წარიტაცოს ღვთისმგმობელობა! კაფე-დუქანში შეხვალ – კნინიაზე აგიცურდება ფეხი, კლუბში შეაჭრი – კნინია დაგეცემა, უნივერსიტეტში – კნინიაა შენი მხარგამკვრელი – ჰოი წმინდაო დედაო, შეგვიწყალენ ჩვენ ცოდვილნი და შენისა სიწმინდისა ვერ მცნობელნი! ჰოი დედაო, გვასვი თვიური შენი, რათა ვიღაღადოთ მარადის თავდადებულობისა შენის სამადლობელი!
ჰოი წვრილბაგეთა შენთა და ხმათა შენთა მოსავნი, აღგიარებთ შენ და გრაცხთ იისა ოქროთითისა თანა!
ძუძუნი შენნი ასმევენ ჩვენს სულებს ნუგეშსა!
არა გვწამს რომ სულელ ხარ, არამედ სალოს!
მარკოზ უშიკაშვილი
ბატონო მარკოზ თარჯიმნად გაგაფორმეთ:) მე მომიტევეთ:))
)
http://irunaaway.com/2010/10/merde/
ვეთაყვანები ამა ბლოგსა
სალოსების შესახებ ბევრი მსმენია