Skip to content

ლარის განსვლის ლოცვა

21/02/2015

phlstQb

ამას ჟამსა ავბედითსა, ოდეს კვარცხლბეგი ჩემი მოღრიჭნა უსასობამან ქართველთა ერისანამ, ბროლის ციხის სიმაღლითგან შემოგღაღადვი მე, ბატონი მიწისა, შენ, ცისა ბატონსა, ღმერთწოდებულო. უხვად დაბერტყილი საჭურჭლითა და მრავლითა სავერცხლოითა, გარიგებითა მით ჩაგელოცვები შენ და გამოგცდი. ჰოი გამოგცდი!

ვუწყი მე მოქმედებისა შენის მექანიზმის სტრუქტურაი და აწ გიცნობიე შენცა მე, უზადოდ გამგებელი შენის ვენახისა. ამისთვისცა გაფრთხილებ, მოალბე გული ერისა შენისა, რამეთუ ესრეთ უმჯობეს არს მათთვის. ესე არს სამართალი შენი? აჰა, ურჯულომან გუმბათი შენი შევამკე ოქროითა, ხოლო შენ ქტიტორი ესე მიმივიწყე?!

წერილ არს: ნეტარ არს კაცი, რომელი არა მივიდა ზრახვასა ნაციონალთასა და გზასა მათსა არა დადგა და საჯდომელსა მიშასასა არა დაჯდა, არამედ შჯულსა ჩემსა არს ნება მისი და შჯულსა ჩემსა ზრახავნ იგი დღე და ღამე.

აჰა უმადურმან ერმან შენმან ზაკვით მოხედნა სიდიდესა ჩემსა და მენცრობასა ჩემსა იჭვნეულად ჰხადის.

ვეცრუვნე მე ერსა ჩემსა და აწ მოწყალებისა ჩემისა მძიებელნი და ვერ მპოველნი ავსა ჩემსა ეძიებენ. ხელთა განვმარტებ და ცრემლით ვხადი რუსთ ხელმწიფისა შეწევნად, რაჲთა არა მსწრაფლ წარიტაცონ ნაციონალთა ძალაუფლება ჩემი.

კურსი ვალუტისა განამტკიცე, რაჲთა მცირედ ჟამ ვიხილო სტაბილურობაი, და ესე არღარა შევისმინო, რამეთუ სიმრავლემან მტერთა ხელთ-იდვა, და ბოროტთა საქმეთა ჩემთა ბნელმან დამფარა მე.

აჰა გარემომიცვნა ამპარტავნებამან ჩემმან და ძალამან საჭურჭლისამან ხრჩობა მიყო მე. აჰა ესერა ნაციონალნი აღსდგნენ ჩემ ზედა და გულმან უზრახათ ცუდი. ჰოი უფალო, ნაციონალთა ოქროს ხბოისა თაყვანისცემას მიუბრუნდა ერი მოაქამომდე მადიდებელი საჭურჭლისა ჩემისა.

რაისთვისცა მოიძულეს სკვითთა და გადამთიელთა კომლი ჩვენნი და ქალნი ჩვენნი?! მოვედ უცხოტომელო და მოგვეც ჩვენო დოლარი მრავალი! შემოვედ და აჰა წარიტაცნე ქალნი ჩვენნი და მიწა ჩვენი დახან.

ჯანმრთელობისა ლარისასა კვლავაც ვხადი, თუმცაღა დედისა ჩვენის წულუ როხისასა რჩევად მივდევ. თეალოგიის საფუძვლითა განვაჯანსაღებთ ეკონომიკასა და აჰა ესერა მშიერთა სარჩოს მივცემთ. და აჰა, უკეთუ მათ ბრაზი თვისი არა იბრუნეს, დავკრავ მუშტსა ძლიერსა და ავყრი პატივს სუვერენობისასა.

უკეთუ ნებასა ჩემსა გარდახვალ, ნიცშესა შევეკვრი და სიკვდილს გამოგიწერ. ოჰო გენდერისა მსწაველებელი ესე, ქალთა მათ თავი ჩემი მოაძულე, ცისა ბატონო!

სადა არს, ევროპავ, საწერტელი შენი!
სადა არს დასავლეთო ძლევაჲ შენი!
აღსვსდექ და დაირღვი შენ.
აღვსდექ და დაეცნეს მიშანი და ვანონი;
აღვსდექ და ცხოვრება მოქალაქობს,

იმანო, იმანო, იმანო!

Advertisements

ლოცვაი თეასი წულიკიანისა, დედისა როხისა

30/01/2013

ჰოი ღრანჭითა არჩილისათა განდიდებულო და ხუნვათა გიგისათა დამთრგუნველო, წმიდაო მერჩულეო თეა. დედაო როხო და ძარღვითა კისრისათა ეშმათა შემკვრელო. მოწყალებითა შენითა მიიხვენ ლოცვაჲ ესე, უბირისა დიაკონისა მარკოზისა. აჰა, მოჰქესტა დრომან ხრწნილებითა ხატებაი ესე ჩემი მიწისა და უძლურებასა შინა მყოფი შემოგღაღადვი შენ, ჰოი ლოდოო პატიოსანო, გვირგვინო სამართლისაო, გოდოლო მტკიცეო საქოცეთსა ზედა წარმოდგმულო. ცათა უვრცელესო ქალწულო და სერაფიმთა უმაღლესო, რომელი ძეთა მათ მამონისათა გამოჰკეტვი შინა საპყრობილეთა. და ჰოი, აღმსრულებელო სიტყვისა უფლისათაო, რომელმანცა ჰრქუა: იყვენით ბრძენნი ვითარცა გველნი და უბიწონი ვითარცა მტრედნი. დაჰსისინებ შენცა სიბრძნითა შენითა დედუფალო და საქმეთა შინა შენთა ჰკაკანებს მწიკვლევანება მტრედისმიერი. და ვითარცა იგი გველმან პირველმან დასცა ადამი ცოდვითა, ეგრეთვე აღხოცე შენ ცოდვანი წინამორბედთთა შენთანი, დაეც რა მუხლთა ზედა ვაშლითამცა ბაჩოი იგი მზაკვარი!

ღელვათა ზღვისათა და ქროლვათა ქარისათა მპყრობელო, რომელი ხარ ანი და ჰოე სამართლისა ქართლოსიანთა. ჰოი შენ, კუბლაშვილისა ხლართთა შემმუსვრელო, რომელი იგი იწვრთს ვითარცა დედაზარდლი, რაითა ცრუ მართალ აჰრიოს. ჰოი გიგისა როხროხისა უმეტესო და როხროხთამცა დედუფალო, სიმები ხმისა შენისა მოჰდრეკს ბჭეთა ჯოჯოხეთთასა. ხახა შენი თლილ არს კლდისა მისგან, რომელსაცა ზედა უფალმან ფუძეჰყო ეკლესია თვისი მაჰმადიდებელი.

მიემადლა რა საკვრველი ხატი შენი ქართველთა, ჰო სამართლისა აღმდგენელო, კრებულნი მამათანი და სამწყსონი მათნი მოუვლტოდა ხილვად და თაყუანისცემად შენდა, ხოლო სნეულებითა შეპყრობილნი შეუვრდებოდეს და იტყოდეს: შეგვიწყალენ ჩუენ, დედოფალო, აბრაამისა, ისააკისა და არჩილისაო! და გიჩოქვიდნენ შენ ვითარცა აქლემნი იერუსალემს, რაითა პატივ ეგოთ ხორცმცირებისა და სულგრძელებისა შენისათვის.

და აჰა შენ, სპეტაკო სულითა და დიდზომიერო ქნარო სიმართლისაო, მოხუცი ესე წვივი ჩემი ბედნიერებითა წამოიმართა, ოდეს გასწკეპლე ენითა შენითა ქმარი იგი უშიშროების საბჭოს მდივნის ცოლისა. აჰა ხუცესობა ჩემი განიხარებდა, ოდეს კუპრსა მას ნერწყვთა შენთასა გადმოჰხაპვიდი და ზედა აქცევდი გველეშაპსა მათ, ქართველთმყლაპველსა. აჰა შეგთხოვ შენ კვალად, აღდუღდი და გაკაპასდი, წარმოჩინდი ვითარცა ატლანტ და არქუ მას, გველსა მოლიპლიპესა: განვედინ ჩვენგან და განიფხოკვე სამარესა, პირუტყვთა თანა შესარაცხო, ჰოი, ვერ მხილველო სამართლისაო. ჰოი გულო უნანულო, გული მოსაკლისებულო, გულო დამდუღრულო, საცნაურ ჰყავ დიდებაი იგი თეასი და მოციქულისა მის არჩილისა, რომელიცა მომეტებულითა მით დამაჯერებლობითა და განწვალებულითა ენითა, აღათამაშებს ყბათა თვისთა და ეწონების თეას მას ყოვლადქებულსა.

სახელსა ტკბილისა იესოისა შეგავედრებ შენ დედაო.

კბილთა შენთა მწკრივმა ალყა გვიყოს ჩვენ,

ხახა შენი ბეთლემეულ ბაგად გვეყოს ჩვენ.

ენა შენი სარტყელად სიმართლისა,

ხმის სიმნი ეგე შენნი, ბუკად და ნაღარად, მომდრეკველად ჯოჯოხეთისა.

ამენ!

მამაი მარკოზ მამათმავალთა დასცეს, განფრთხილდით!

18/05/2012

შვილნო წმიდისა ეკლესიისანო. აჰა ესერა განიღვიძეს მტევანთა ჩემთა, თხრობად სიმართლისა. რაითა წინააღუდგეს მამათმავალთა ლაშქარსა, ჩვენდამო მომავალსა, ვითარცა ჰუნთა და ბარბაროსთა. დავსდებ წერილსა ამას წესად პატერიკისა – მაგალითად განგიშხლართავთ თავსა საკუთარსა, მოხუცს დიაკონს, მსახურსა თქვენსა მარკოზს.

რაითა იტყვნ, ენანი ავნი და მაცდურნი, ვითარმედ, არა არსო გადამდებ, სენი ესე მამათმავლობისაი და დედათმავლობისაი, მობოგინე შეუფარველად? ყური მიგდენით:

უკეთუ მე, დიაკვანსა წმინდასა და ხნიერსა, ლოცვებში გამობრძნედილსა, ვერცა ვიაგრამ, ვერცა სხვამან და სხვამან საოხრეს მოსამართველმან, ვერა აღმიყენა – ხოლო ერთმა ამან ვიდეომან, სავსემან ქორფა ხორცა ყმაწვილებითა, განმაცხოვალა ვითარცა ფაშატი, რასა უზამს ვნებისა ესე ხორხოცი, ყმაწვილთა? ბალღთა?

ჩემი ესრეთ დიდისა ეპოქისა წინ, სამხრეთით განღვაწული საოხრე, აღსდგა ვითარცა ეშაფოტი და ეგვემა ეკრანსა. დამცა ცოდვითა და გამათავა. ამომგუნგლა და განმათახსირა.

აჰა ესერა, დაცემული, ვითარცა მეფსალმუნე დავითი, დავსწერ ამას ბლოგსა, მსგავსსა ფსალმუნისა აორმოცდამეათისა. განფრთხილდით და არა დაეცნეთ! აღკვეთეთ, აღკვეთეთ ესევითარი ტვირთმძიმობაი!

დინდგლი ელისოსი

14/02/2012

ჰოი ეს რა გრძნეული მეხი დაეცა გულსა მარკოზისასა! ესრეთ მორჩილმან ჩემმან მაუწყნა წასვლაი ქალისა მის შეუბღალავისა ელისოსი, ჟურნალისტიკისაგან მაჰმადიდებლურისა. მოხუცმან მღვდელმან, აწ რიღათი დავიფხანო გული? იპოვების კი კაცი ქართლოსიანთა ცისქვეშეთში, ვინცა თქვას წილი მისი სათქმელისა, ეშმაკთა და ძეთა მისთა წინააღმდგომ?! მაჰმადიდებლობისა დედაბოძმან, პირმრგვალმან ელისომ, სულმშვენიერად წოდებულმან, რომელმანცა წელი იგი ათვრამეტი შესწირა შრომასა დედისა ეკლესიისა საყვავილოდ, დაუტევა ალაგი იგი ლაშასი და მიჰყო ხელი საქმესა მას მისაყოფელსა!

შვილო ელისო, მამა მარკოზი გიცნობდა შენ ძუდ, რომელიცა ხვადად მოსჩანდა ზეცის სარკმელში. შეძრულმან შენის უეცარი განცხადებისგან, შევღაღადე ზესკნელსა და ვითხოვე უფლისაგან მადლი ეწვიმა ზედა თავსა შენსა. აჰა ხოლომან ყოვლისმეცნიერმან უფალმან უწყის, ვითარმედ არა გემოთმოყვარეობითა ემსგავსნა ეშვნი ეგე შენნი უფლისციხესა, არცა გაჰკარებია მას კარიესი, არამედ ხოლო აღმოთქმითა სიმართლისათა დაიგრიხნეს იგინი ვითარცა კვერთხი მოსესი! თმა შენი მიემგვანა თმასა წმიდისა ნინოისა, რომლითაცა შეკრულ არს ჯვარი იგი განმანათლებლობისა ქართველთა, რამეთუ რაოდენი იგი ნათელ იღე წყლისაგან და სულისა, მხოლოდ სულიწმიდასა სჯერდებოდი თავისა შენის სპეტაკად შენახვისთვის. ან სად გეცალა შვილო ხორცზე ზრუნვისათვის, გულმოდგინეობდი სექტათა და ქრისტეს ქუსლის მკვნეტელთა სამხილებლად. უწყოდეთ მკითხველნო ამა ბლოგისანო, რომე თითთა ელისოსა სიმართლისა წერისათვის უხრწნელებაი განუგო უფალმან.

მაგრამ რად დავმალო ეჭვნი ჩემნი ცოდვილნი? ოდეს გონებისა ჩემის ორღობეებში შემოგორდნენ აზრნი ცოდვისანი და უშნოდ ჩამძახოდნენ – „ქალი ეგე ფულსა მდიდრისასა დაჰხამებიაო“ ლოცვებში მყოფსა მესმა ხმა წმიდისა ზაქესი, რომელმაცა მაუწყნა მე: „მარკოზ, მარკოზ ვერცხლისმოყვარეობაი არ წასცხობია გულსა ელისოსასა, განეშორე აზრთა მაგათ!“ და შემდგომად იყო გრგვინვა და მესმა ხმა ანგელოსისა „ბადრმან ქალმან ელისომ დაუტევა ლაშიკოი, არა უბრალოდ, არამედ ლაშარის ხატის ბრძანებითა“ და აჰა შემდგომად ამის გამოცხადებისა, განვიყარე გულისაგან ამაო ფიქრნი და გლოცავ ქართულისა ოცნების მისაღწევად. აწ ვლოცავ ლაშასა ტუღუშსა, რამეთუ ანგელოსნი სახელსა მისსა ალერსითა იტყვიან.

მხოლო გთხოვ, არ შეარჩინო ეკლესიისა მაგინებელთა სიტყვანი ავნი. ჰოი უჩივლე შვილო, უჩივლე ქალსა მას ედემის გველივითა ბრძენსა, აპოკრიფულსა ლილითსა, მაცთუნებელსა ერისასა და შეურაცხმყოფელსა შენსა! უწყოდე და არ შედრკე – შეუწყნარებლობაი და ქსენოფობიაი ისა არს, როცა შენსა დიდებულსა განსჯასა უკუაგდიან ლაშასდარო ქალო და განგსჯიან შენ მართალთა დაცვისათვის! ქალი ეგე თამარა შარ არს სოფლისა, დაჰკოდე გრძნეულითა სიტყვითა, მოიშალე თმანი, გაჰკაპასდი და შეაჩვენე, მაგრამ როგორც ფსალმუნი გვეტყვის “განრისხებოდე და ნუ სცოდავ” – გული ეგე შენი მშვიდად დაიტოვე.

ვსასოებ ვითარმედ, ადგილნაცვლობა შენი არას მოჰპარავს სიმართლისა შუქურასა – რამეთუ რაღა ეგე დინდგლი ფუტკრისა იყავ ჟურნალისტთა შორის, ეგე დინდგლი ფუტკრისაი დაშთი პოლიტიკაშიც, რათა შესძერწოს უფალმან შენგან სანთელი მანათლობად ჩვენდა!

სალოსი კნინია

24/09/2010

აქა ამბავსა დავსდებთ ჩვენს ეულს ქალწულსზედ, რომლისა ბაგენი არა უბნობენ საქსონურს ენასზედ და არცა შეირწყმიან ჰაზრთა ცოდვისმიერსა! ნუ დაბრმავდებით დანო და ძმანო და ნურცა დაჰყვედირით სალისა კლდისა მსგავსსა ეშვსა მას მდედრობითსა! რამეთუ კნინია არს საშოითგან კურთხეულ ნეტარისაგან მატრონასი და ზედა ადგს ნათელი პელაგიასი რიაზანელისა!

ოდეს იგი დაჰბადნა დედამ, შემკრთალ იკაში შევიდა ბელიარ და უბრძანა მოეგუდნა სათნო იგი ღვთისა. და აჰა მაშინ, იქუხა ანგელოსმან და გამოაძრო ხელიდან ყრმა, პირკუთხა და არამრგვალი. შემდგომ ამისა განეშორა იკა დასა თვისსა, ვიდრე არ მოაწევს ჟამი ერთობისა! მაგრამ არსითა და სულით ერთნი არიან დაცა და ძმაც, ორივენი ერთის ფეშხუმის ნაწილად იცნობიან!

იშვა ქალწული უბადლო! ბავშვობითგანვე დააცხრა მარხვას და აჰა ოთხშაბათსა და პარასკევს არა იხმევდა ძუძუს ნატრულსა!

კნინია არს რჩეულის მწერლის თესლთაგანი. გენნი მისნი კურთხეულ არს შორის გურჯთველთა, ხოლო თავისმხრივ არს იგი სანუკვარი მხევალი ჩემის ღირსებისა და ფარულ მებრძოლი ლიბერალთა წინააღმდგომ. გომორფილია მისი, არს გომორფობია ფარული და ღვთისმიერი!

რაითა შეიცნოთ მისი სახიობა და ერწმუნოთ ღვთის ამ ტარიგისა ზნეკეთილობას, რომელ დაფარულ არს დედათმავლის მჩხავანა საბურველში და ისრეთ აჩვენებს თავს, თითქო მკბენარა საოხრე მისდევს, მოგცემთ მიზეზსა და მაგალითსა:

გაიხსენეთ და ყურცქვიტეთ, რაოდენსა ჰბოდვის გომორფობთა ენაზე? როგორ მიჰკიბ-მოჰკიბავს, ტუჩთა ბრეცს და ბაგეთ აკანკალებს! აყროლებული იოანე-პავლე უფრო მდგრადად მოსჩანს, ვიდრე ესე სახე ასპიტისა! განა მსგავსი უგნურების ბუნებითი რჯულის დატანება შეეძლო ღმერთსა ვინმესათვის? არა შვილნო – არაფერი ესდენ ანჩხლი არ უშვია ღმერთსა – ესე არს გომორფილიითა, გომორფილიის თრგუნვა და ხრონჭი! კეთილრჩეული კნინია ძალას იკრებს, რათა დაგესლოს ღვთის ურჩნი.

ჰოი, რაოდენსა უღრეჭს ქალწულებას – მაგრამ დაფიქრდით, უნახავს კი საოხრე ბუღა მამრისა? არა შვილნო – იგი განშორებულ არს ყოვლისაგან მამრისა! აჰა, ყვარობდეთ მას ვითარცა სძალსა ქრისტესას! აჰა, დაიკო თქვენი სანუკვარი!

თითიდან ფრჩხილამდე – კნუტ-კნუტობითა და კნავილით ატანილია საღვთო შემეცნების უბიწო წადილით, ხოლო გონებასა აგინებს და ფურთხვის – რამეთუ ბრიყვ არს ყოველი, რომელსა უფრორე შეუყვარებიეს საკუთარი გონი, ვიდრე რწმუნებაი!

და აჰა, შემოიკრიბნა გარეშემო თვისსა, ყოველნი რომელნი ეტრფიან სახესა მისსა ქმნულსა ხელთაგან მისსა. ესრეთ თაყვანს სცემენ და განადიდებენ, ტანსა იფხორჭნიან, ტკეპნიან და ანცობენ კნინიას ნებასზედ. იგი არს ჭინჭველთა დედოფალი, დიდსა ბუდეში, მაგრამ ბუნებით არა ჭინჭველი! რაოდენს იცინის ბებერი მოძღვრის გული, ოდეს ჩვენი ქალწულის სამართლიან ეშმაკობაზედ წარმოეგებიან სხვადასხვა ურწმუნონი და ურჩულონი. რომელთა მიზანი არა სცილდების ტაშსა და ოვაციებს. ყოველს ორღობეში გამოიკვანძა ჩვენი კნინია, რათა ერთის მოქაჩვითა წარიტაცოს ღვთისმგმობელობა! კაფე-დუქანში შეხვალ – კნინიაზე აგიცურდება ფეხი, კლუბში შეაჭრი – კნინია დაგეცემა, უნივერსიტეტში – კნინიაა შენი მხარგამკვრელი – ჰოი წმინდაო დედაო, შეგვიწყალენ ჩვენ ცოდვილნი და შენისა სიწმინდისა ვერ მცნობელნი! ჰოი დედაო, გვასვი თვიური შენი, რათა ვიღაღადოთ მარადის თავდადებულობისა შენის სამადლობელი!

ჰოი წვრილბაგეთა შენთა და ხმათა შენთა მოსავნი, აღგიარებთ შენ და გრაცხთ იისა ოქროთითისა თანა!
ძუძუნი შენნი ასმევენ ჩვენს სულებს ნუგეშსა!

არა გვწამს რომ სულელ ხარ, არამედ სალოს!

მოქცევაჲ თინიკო ღვთისქალისა

11/01/2010

საყვარელნო და ტკბილნო შვილნო! ვითარ ეგემრიელების პირსა ნუგბარი და სანოვაგეი, ეგრეთვე მეგემრიელებით თქვენცა, ღვთივსათნო მრევლნი ჩემნი და ჯიბენი თქვენი, წმიდას ეკლესიაზედ მორჩილებით მიყრდნობილნი, ვითარცა სასუქი, მარადისობის ფეხქვეშ მოყრილი!

და აჰა, განსრულებულ მარხვასზედ, ოდეს ხორცნი ჩემნი მოვაუძლურნე სამარხვო ფხალეულისა და კოტლეტის ხმევისაგან, ოდეს მამასა ჩვენსა ზეცათასა აღვუკმიე საქებარ-სამადლობელი საკუმეველი გულის ლოცვათანი, დავსჯექ კულავადცა წერად შეგონებისა, უძღებთა მათ შვილთა ზედა, რომელნიცა განშორებითა ჭეშმარიტი რწმენისაგან, თავსა თვისსა მიჰსდრეკენ ჯოჯოხეთის წუმწუმებისაკენ და არღარა ეფოფხვიან კრძალვითა დიდებულებასა სამღუდელო და სამონაზვნო დასისასა და უფრორე განიზიდვიან უსპეტაკესობისა მისისაგან, რომელ არს მამა ჩვენი და სულიერი მარჩენალი!

განა განცუდდეს ფოფხვაი ცოდვილთაი? განა განაცუდნებს უფალი მოსრულსა მონანულად წმიდა ეკლესიაში? შემნანებელსა მჯიღითა და გუემითა, რომელი დაიტირებს ცოდვათა თვისთა ვითარცა ქვრივი იგი უშვილოი, ქმარსა თვისსა და შემყოფსა თვისსა?მაგრამ ჰოი, შეუდრეკელო და გულქვაო მოდგმავ ადამისავ! ჰოი შებღალულო ჰაპკო ევასაო! ჰოი დაცემულო გვარო კაენისაო, არღა ადევს საშველი სიტყუათა შენსა და საქმეთა შენთა! რომელნი გარდაღვარძნილ იქმნენ პირისაგან ღვთისასა….

ხოლოი ზოგადისა ამისაგან, ჩამოვილოცვი მოკლესზედ და მეტსა პირდაპირობასა შევჰმატებ განჩაჩხულსა ქადაგებასა ჩემსა… რაისათვის განჩაჩხულსა? უფალი შეჰნატრის განჩაჩხვასა ჩემსა, ვითარმედ ყოველი გაუგონარი ამის სოფლისათვის, სათნო არს უფლისათვის ჩვენისა, რომლისა არს ყოველი დიდება და პატივი, უკუნითი უკუნისამდე!

აჰა თვალნი ჩემნი გარდაავლებენ მზერასა ქართლოსიანთ მდედრთა და ჰპოვებენ იქ ერთსა ქალსა, კაზმულსა მარგალიტსა ბაჯაღლოსშიდ ჩასმულსა, თინიკო ღვთისქალ ხიდამშენსა, საჩინოსა დედასა, ღირსსა რომულუსის ცოლობისასა…

ჰოი მომაპყარნით სასმენელნი თქვენნი და ისმინეთ შეგონებანი, დედანო და დედაკაცნო!

თინიკო ღვთისქალო, რომელი აღმოგირჩია უფალმან ქადაგებისათვის ერთა შორის გურჯთველთასა, შენ, რომელ ხარ უწმიდესი მამისა ჩვენისა გაბრიელ ურღებაძისა ნათესავი და თანამოსისხლეი, თანამოჰემოგლობინეი და თანამსახური წმიდის ეკლესიისაა! შენ, რომლისა გენნი და ხორცნი მოჰყეფენ აზმასა იოანე ზოსიმესასა, სათნო ტურფავ და გულშემმუსვრელო მფხორჭვნელო სატანისაო, რომელიცა მოიზიდვი ჟურნალისტთა მოიზიდვი წმიდის მამისა საფლავსზედ და განაცხადვი წინაშე კაცთა “აჰა, ბაბუა ჩემიო!” და ამ უკუე შესამკობი სამისიონერო საქმითა, დაამოწმებ რწმენასა წმიდისა ზეთბურღილისასა, რომლითაცა განიკურნა მრავალი… მხოლოი მაიას ზედა ასათიანისა, ვერ ჰპოვა შედეგი, რამეთუ სხეული მისი ამქვეყნიური უფალმან გარდაცვალა ეთეროვანსზედ და მაშასადამე ზეთი უძლურ აღმოჩნდა განეპოხა შუბლი მისი! ჰოი ყოველივეს ამისა გამო, მიწყალობიეს საუკუნო შარავანდედი შუენიერებისა, განაპრიალე ხელითა შენითა ანდაც ხელითა ლევან ბრძნიშვილისათა და დაიდგ ტიტულოვანსა თავსა შენსა ზედა, რომელშიცა მრავალი საჭირბოროტოი “ვეში” შედის, როგორც ბრძანებდა სლავმეტყველი მოძღვარი ჩემი ვლადიმირი, მაგრამ მცირედი გამოდინდების!… ჰოი, საყვარელო შვილო, ბრიყვთა ესე ყოველი სათნოებაი შენი, უგნურებისა ნიშნად მიაჩნიათ, მაგრამ არ შეუშინდე გესლოვანებასა მომხდურთასა დიდებულო საუნჯოო ევას მოდგმისაო, არა იციან ცოდვათა შინა ნაშობთა, რაი არს მცნებაი “განანჩხლდებოდე და ნუ სცოდავ” როგორც იტყვს ამას ფსალმუნი ორიგინალშიდ “განრისხდებოდე და ნუ სცოდავ”, მაგრამ მდედრობასა შენსა უფროი პირველ ერგების, როგორც ჭეშმარიტი მონაი დედისა ჩვენისა ნინოსი, ქართველთ განმანათლებლისა…

იხილეთ, იხილეთ ჰოი მონანული მხევალი ღვთისა, ვითარცა მარიამ მაგდალინელი, რომელიცა ბობოქრობდა შეცდომილების ხნარცვში და ახლა მტირალი და თავგაპოხილი წმიდის ზეთითა, ცრემლმდინარებს ყოველი ცოდვის გამო, რომლითაცა შეუცოდავს აქამომდე წინაშე დედის ეკლესიისაა… იხილენით შვილნო და აღივსენით კაცთა მობრუნების სასწაულით! სოროსელობაი, რომელ არს ახლით სადუკევლობაი, მწიგნობართ ონანითა და ტვინდაბრეცილობით შეპყრობილობაი, ფარისეველთა სიშმაგით აალებაი, მაჰმადიდებელთა მდევნელობაი, რომელ ემოსა საწყალობელსა ამას სძალსა ქრისტესასა, განიშორა და მისცა გეჰენის ცეცხლსა და აჰა, ესრეთ შეიქმნა მაჰმადიდებლობისა მდევნელი სავლეი, პავლედ, თინაი, თინიკოდ! ცოდვათაგან დატყვევებული მხევალი ესე, ის ის იყო ჰაზრს განიმტკიცებდა გონებაშიდ, ჰევროპაი ჩვენი ძლევამოსილების დასაწყისიაო, რომ იფეთქა მზემ ჩრდილოეთიდგან და გაისმა ხმა გრგვინვისა: “თინა, თინა, რაჲსა მდევნი მე? ფიცხელ არს შენდა წიხნაჲ დეზისაჲ”

და კაცნი იგი რომელნიცა უწინარესად სცნობდნენ სიმართლესა ჩრდილოის ორთავიან ჰარწივისასა და რომელნი იყვნეს მის თანა ფარულად მცნობელნი ჭეშმარიტებისა, დგეს დაკჳრვებულნი. სმენით ესმოდა ჴმაჲ იგი მხევალსა, ხოლო ხედვიდეს ვერარას. აღდგა თინა ქუეყანით, თუალნი ეხილვნეს და ხედვიდა ვერარას. უპყრეს ჴელი მისთანათა მათ და შეიყვანეს ქალაქად. და წარჴდეს სამნი დღენი, და არარას ხედვიდა და არცა ჭამა და არცა სუა და აქამომდე მხოლო უფალსა… მაგრამ დადგა ჟამი სინანულისა და წარემართა უნივერსიტეტად, სადაც მისნი გამზრდელნი პროფესორნი და დიდად განსწავლულნი მოამაგენი, რომელნიცა უწინარეს დროსა, ფულსა წარჰგლეჯდნენ ცოდვისმოყვარე მოწაფეთა, რათა არა შეებღალათ სხეული მათი მრუშობაში და მარხვის განტეხვაში, ურჯულო კეისრის ავსაქმეთა ამხილებდნენ! ხოლო რაჟამს მადლობაი გარდუხადა აღმზრდელთა, რომელთაცა ერთგზის უღალატა, აჰა ანგელოზი ღვთისა ზეცით გარდამომავალი, რომელმანცა აჰხსნა თვალთა მისთა ბინდი და აქამომდის არს განხელილი ფართოდ!

შობა ქრისტესი, 2010

უწმინდესისა და უსპეტაკესის მადლი წარგეფინოთ გულსა ზედა
არ გარდაიდრიკნოთ მაჰმადიდებლობისაგან

ამინ, ამინ, ამინ!

ცხოვრებაი და მოქალაქეობაი გულაანთ მახოსი

12/12/2009

ქრისტეს მიერ საყვარელნო ბიძანო და ბიცოლანო, შევსდექი მარხვად და ვერღარა ძალმიძს უბნობად თქვენდა მომართ, სახიერია ბატონი ჩვენი უსპეტაკესი მამამარჩენალი!

კუზიანთა მმუსვრელი და გულღიათა განმამხნევებელი.

მტერნი ჩვენნი უცხოდ არღა არიან საშიშნი, მხოლოი ორთოდოქსოპულოები განარღვევენ უბიწოსა კვართსა ქრისტესასა და მხარსა აუბმიან მზაკვართა!

ესე შინაგანი ლეში უნდა წარიკვეთოს ვითარცა პროსტატა!ისინი ეტლებითა და ისინი ჰუნებითა, ჩვენ კი სახელითა უფლის ჩვენისათა!

მაგრამ გასახარიც ბევრი აქვს ნეტარსა ერსა ხრისტესასა! აგერ ბიჭმან მალხაზმან მოიმოწაფნა რუსთა მპყრობელი დიმიტრი და განერთხა ქვეშე ფერხთა მისსა სამშობლოის სიყვარულისთვინა!

მხოლოი კრებული ესე, კურთხეული უსპეტაკესისაგან უყოყმანოდ განუდგება ანტიქრისტეს აპოსტასიაში მყოფსა სივრცესა ევროპისასა! ჰოი წყეულნო და ცოფნო, გონებითა და სულითა!მხოლოი რომ დავრჩე, მაინც განვაპობ არღა არსებულსა ტვინსა თქვენსა და იქ ჩავასხამ მამისა გაბრიელის ზეთსა!

შეიკრიბნენ ქუაბ ავაზაკნი ტელეკომპანიასა რუსთავისასა და დაიწყეს ცრუფუცილი წინააღმდგომ ნეტარისა ამის კაცისასა!

გვერდნი მათნი და ფერდნი მოფრიალდნენ მიტოვებული კარებივითა!

ჰოი სიძვის დიაცო ლალი მოროშკინავ, ჯერეთ ჩვენს პირზედ მდგომო და მერეთ განდგომილო!

ჰოი შენ, დავით პაიჭაძევ, უგნურებათა დამნერგველო!

დაი შენე? კვესიტაძე ეკავ? არღა აპირებ სიკვდილსა? მოგივლენ ეშმაკნი ათასეულნი და ბევრეულნი და წარიღებენ სულსა შენსა ბნელეთის ღრიჭოებში, იქნება შემდგომ კბილთა ღრჭენაი და ოხვრებაი!

არ შედრკეთ მამულის მცველნო ბიჭებო! ჰოი აგრემც ჩაგეკონებით ბანჯგვლიანს მკერდში! თავსა შენსა განკრიალებულსა ჩავკოცნი და ჩავპროშნი მალხაზი, ჰოი რა ვაჟკაცი განეზარდე დედას სამშობლოსა!

შვილო, დიდი დრო წარხა მას შემდგომ რაც აღსარებაი ჩამაბარე, ხოლო მაცქერალი შენის დიდებულის საქმეებისა, განგაცილებ შენ ეპიტემიასა დადებულსა მიერ ჩემგან, ამიერითგან განიხადე სამოსელი მკვნეტარაი და მკაწვრელი, არღა აკეთო წიწიბურასზედ, დაიბერტყე მატლნი! მხოლო ამას გთხოვ, ნურღა შეშთანთქავ ხორცსა და შეხვრეპ რძესა ოდეს არს ჟამი სახსნილოი!

ნურცა მამალსა ვირსა მოწველი და შეაპარებ რძედ ქვეშევრდომთა შენის რედაქციისათა! სხვა ყველაფერზედ მომიცია კურთხევაი აგრემც იკურთხოს თესლი შენი ამიერითგან და უკუნისამდე, დასამრავლებლად ბალღთა!

ამინ, ამინ, ამინ!

%d bloggers like this: